Moeder de Gans – beste restaurant van de Benelux

Eigenlijk geen idee meer hoe ik er bij kwam. Ja, toch wel. Hij werd genoemd op beoordelingssite Zoover, denk ik. “Als je toch in het uiterste puntje van Limburg bent, ga dan vooral naar Moeder de Gans. Fantastisch eten!” Zo gezegd, zo gedaan. Ik was met vriendinnetje Helen lekker een weekje weg en de eerste avond bezochten we het restaurant net over de grens in Teuven, Belgie. Wat een feest. Heerlijke wijn, vooraf salade aux lardons met spekjes en verrukkelijke frambozendressing, goede forel en zalig zelfgemaakt ijs. Top, top, top! Het hielp bovendien dat het prachtig weer was. We zaten gemoedelijk buiten aan een tafeltje tussen twee boederijachtige huisjes in op de binnenplaats. Het was druk en er werd gezellig gekeuveld.

Moeder de Gans is op biologische leest geschoeid en waar het kan, maken ze produkten zelf. Er is een klein visrokerijtje.
“Wat een goede wijn!”, merkte ik op. Het was een zalige Pinot Blanc van Pietershof – deze wordt inmiddels ook geschonken bij Chateau St Gerlach. “Wat kost die fles?” Degene die ons bediende ging even navragen. “EUR 26.50”, kwam ze terug. Ik was teleurgesteld. “Een beetje te duur”, zei ik spijtig.
Toen kwam er een respons waar je alleen maar van kunt dromen. “Het is wijn van mijn vader en zit hier dicht in de buurt hoor. Wil je het telefoonnummer?” Nou, wat graag!

“Dan moeten we gelijk de cider zoeken”, zei Helen. Die kwam ook uit de streek. Toegegeven, ik ben geen zoetliefhebber, maar dit was prima te drinken.

Eenmaal welgevoed terug in het hotel, keken we elkaar aan. “Ik wil de Teuvense gehakt met witlof en stroop ook nog wel proberen.” zei ik. Helen had ook nog wel wat op haar verlanglijstje staan. “Ik wil de Salade Val Dieu en de achterham. Dan gaan we toch terug?” De volgende dag was het net zo druk, net zulk lekker weer en zo mogelijk nog lekkerder eten.

Sindsdien wil ik terug, maar het lukt maar niet. Een keertje slaagde ik erin. Daarna niet meer.

Toen Helen haar grote liefde tegenkwam, nam ze hem mee naar Moeder de Gans. Het eerste wat ik verontwaardigd zei, was: “Zonder mij?” Het tweede was: “Nou, die blijft wel als je ‘m zo verwent.” En dat was zo.

Er is inmiddels een kleintje. We denken samen met weemoed aan Moeder de Gans. De kaart is onveranderd.
En elk moment dat ik met wie dan ook maar een beetje in de richting kom, grijp ik aan. “We gaan naar Aken, we moeten naar Moeder de Gans!” “Meiden, we zitten in de Ardennen, zullen we?” Maar het is te ver, het past niet in het schema, er is geen tijd.

Alleen nu…
Volgende week ga ik met mijn moeder naar Maastricht. Ze weet het nog niet, maar ze is de L*L. Grandioos. We gaan gewoon, al zit ze propvol van het vijfgangendiner dat we de dag daarvoor hebben genuttigd. Het moet, moet, moet. Geen ontkomen aan.

Tot mijn verrassing zie ik iets op de kaart staan wat me eerder niet was opgevallen. Voerense konijnebout. Krijg nou wat.*

Toeval bestaat niet.

www.moederdegans.be
www.pietershof.be

*zie blog: #rabbittalk

This entry was posted in Blog, Recensies Buitenland, Tips. Bookmark the permalink.