Het One Table Restaurant

Er was eens iemand die bijzonder goed onderhandelen kon. Die werkelijk alles voor elkaar kreeg. Niet dat hem dat altijd in dank afgenomen werd. Er waren winkeleigenaren die hem knarsetandend zagen komen. En hem bibberend van de kou zagen vertrekken, want ze waren volledig uitgekleed. Hij onderhandelde een nieuwe keuken toen zijn oude niet goed geplaatst werd. Oh, en natuurlijk een weekendje weg erbij tijdens het opnieuw zetten van de keuken. Hij onderhandelde over het parket. De spachtelputz. Zijn huwelijksdag. Een gratis gerecht in restaurants bij het te laat brengen van zijn eten. Hij onderhandelde over alles. En als hij zelf uit-onderhandeld was, dan onderhandelde hij voor anderen.

Het wilde zelfs zo, dat de onderhandelaar overal aangezien werd als de baas. Liep hij in de Albert Heijn, dan vroegen de vakkenvulsters hem om een vrije dag. “Ik vind het goed hoor”, zei de onderhandelaar dan. Hij zei er uiteraard niet bij dat hij er niet over ging. En was hij in de Ikea, vroegen mensen: “Meneer, meneer? Weet u waar de uitgang is?”
“Jazeker”, zei de onderhandelaar. “Ziet u die groene bordjes met dat UIT-teken? U gelooft het niet, maar daar is de uitgang. U moet die bordjes volgen.”
De mensen gingen dan blij en gelukkig naar de uitgang van de Ikea.
De onderhandelaar had autoriteit. En ook wel een beetje humor.

Op een goede dag had zijn buurman een tafel nodig. “Nog een speciaal soort tafel?” wilde de onderhandelaar weten. “Een eettafel”, zei de buurman. “Heb je wat op het oog?” Dat had de buurman. Gek genoeg was dat geen tafel bij een meubelboulevard of bij de Ikea. Dat zou je verwachten. Maar nee. De buurman wilde een tafel bij de Makro. Zo geschiedde. De buurman en de onderhandelaar togen naar de Makro. Met maar een doel voor ogen: zo goedkoop mogelijk een tafel kopen.

De tafel werd omringd door vier verschillende stoelen. Dat was erg creatief van de Makro. “Die tafel?” bastte de onderhandelaar. “Die wil ik. Maar ja, ik heb al veel geld geïnvesteerd in de inboedel, ziet u. Er kan niet heel veel meer bij. Dus als u de tafel nou eens goedkoper doet? En ik wil graag vier van die stoelen.”
“Maar er is er maar een van deze”, sputterde de medewerker. “Die moet ik bestellen.”
“Doet u dat maar”, zei de onderhandelaar. “Dan komen we volgende week terug.”

De week erop stonden de onderhandelaar en de buurman weer bij de Makro. “Waar zijn onze stoelen?” “Nou, het zit zo”, zei de medewerker wat timide. “Het was eigenlijk als set bedoeld. We willen de tafel alleen verkopen met vier verschillende stoelen.”
“Ben je belazerd?” foeterde de onderhandelaar. “Ik heb een restaurant! Deze tafel past precies bij de rest van het meubilair. Dan ga ik er toch geen vier verschillende stoelen omheen zetten? Haal die stoelen maar weet-ik-waar-vandaan!” De Makro-verkoper liet zich niet meteen in een hoek praten. Daar is de Makro ook wat te groot voor. “De stoelen moeten uit Duivendrecht komen. Dat duurt nog een week.”
“Als u de stoelen ergens anders vandaan moet halen en dat duurt ook nog even, wil ik ze zeker goedkoper. Ik moet toch open! U regelt maar wat. Ik zou zeggen: een stoel gratis. En anders wil ik uw baas spreken. “

De verkoper gaf zuchtend toe. Vooruit dan maar. En hij verkocht de tafel met fikse korting. Een stoel was gratis.

“Restaurant?” vroeg de buurman verbijsterd aan de onderhandelaar toen ze weer buiten stonden.

“Ja, restaurant”, lachte de onderhandelaar. “Met maar een tafel. Weet je wat? We noemen het een ‘One Table Restaurant’.”
Zo werd het eerste filiaal van het One Table Restaurant geboren. In Nijmegen. Een tweede filiaal kwam er al gauw achteraan, geheel toevallig in Den Haag. Het had ook Terneuzen kunnen zijn. Of Lutjegast. Het One Table restaurantconcept is een groot succes. Er zijn eigenlijk 7,4 miljoen One Table Restaurants, alleen in Nederland al. De onderhandelaar is de franchiseformule nog aan het uitwerken.

De onderhandelaar en de buurman leefden nog lang en vrij gelukkig. Ze kwamen nog wel eens in de Makro. “Hee, dag meneer de Onderhandelaar”, zei de verkoper dan. Die werkte er nog steeds. “Hoe gaat het met het restaurant?” “Uitstekend”, antwoordde de onderhandelaar. “We hebben momenteel een bijzonder goede kerrie-schotel als specialiteit.” En dan wijst hij op de buurman, want dat is de kok. De vakkenvullers worden wijselijk bij de onderhandelaar weggehouden. Voor als ze vrije dagen gaan vragen. Of willen weten waar de uitgang is.

Disclaimer:
De personages en gebeurtenissen zijn fictief. Enige gelijkenis met levende of overleden personen en situaties in verleden of heden berusten puur en geheel op toevalligheid.
*kuch*
———————————————————————————————————————————————————

Het One Table Restaurant Den Haag zoekt testpersonen voor tapas. U kunt zich met maximaal 3 personen via onderstaande “leave a comment-knop” melden bij de kok van het filiaal te Den Haag.

Voorwaarden:

– een hele dag beschikbaar zijn, liefst ook de avond
– op zaterdag 11 of zaterdag 18 augustus (meeste stemmen gelden)
– gek zijn op zon is een pre (de tapas worden op het strand getest)
– wegens op handen zijnde verhuizing is het Two Bedroom Hotel zeer waarschijnlijk gesloten
– er bestaat de mogelijkheid om het vuurwerkfestival op Scheveningen te bekijken na afloop, kosten (drankjes, eten) zijn voor eigen rekening.

This entry was posted in Blog. Bookmark the permalink.