Bucket list – restaurant Fifteen Amsterdam

Het begrip “bucket list” ken ik pas sinds de film met Morgan Freeman en Jack Nicholson. Het gaat over twee mannen die terminaal ziek zijn en samen een lijstje afwerken van dingen die ze altijd nog hadden willen doen voor ze overlijden.

Ik had wel een lijstje wensen, maar sinds de film heb ik ook een heuse “bucket list”. Een rondreis maken door West Amerika. Naar Harry Potter Park in Orlando. Touche Eclat kopen van Yves Saint Laurent. Dat laatste is een prijzig stiftje voor de wallen onder je ogen, zodat je de meest uitgeslapen persoon in Nederland bent. Correctie, de meest uitgeslapen persoon lijkt.

Op die bucket list staat al jaren een groot verlangen. Als fan van Jamie Oliver en liefhebber van zijn kookboeken, wilde ik altijd naar Restaurant Fifteen in Amsterdam. Zoals ze op de eigen site diplomatiek verwoorden, leidt het restaurant jongeren op “met een afstand tot de arbeidsmarkt”. Die gaan er aan de slag als kok of in de bediening. Daarna kunnen ze goed opgeleid elders aan het werk en is er ruimte voor een nieuwe ploeg.

Op een of andere manier kwam er nooit wat van. Te druk, niemand wilde mee, argumenten als “Daar moet je maaaaanden van tevoren reserveren” en “ik heb gehoord dat het best duur is.” Totdat vrienden in Amsterdam zeiden: “Joh, als jij dat zo graag wilt, dan gaan we toch gewoon?”

Gisteravond was het zo ver. Hooggespannen verwachtingen: zou het zo goed zijn als gehoopt? Pas acht jaar na de opening (!) stapte ik binnen in een oud Amsterdams pakhuis, gelegen aan het water. Het restaurant is groot. En dan bedoel ik mega. Toch doet het door de gedimde verlichting, open keuken, de bar en strategisch geplaatste tafels warm aan.

De bediening was attent. Nog voor ik de blik op de kaart had kunnen werpen, stond er al een jongeman aan ons tafeltje. “Wilt u alvast iets drinken?” Uuuh.. ik heb nog niet eens gezien wat er is, ogenblikje! De eerste ronde gingen we voor de Chardonnay en de Pinot Grigio.

De kaart is niet omvangrijk, maar het is al lastig kiezen. Salade met buffelmozarella? Carpaccio? Of toch de gerookte makreel met bietjes? Ik hou van uitproberen, dus ik ga voor het laatste. Kom maar op, laat zien wat jullie kunnen! Mijn tafelgenoten zijn brutaler en kiezen een kleine variant van de pasta. Tja, waarom niet. Beginnen met pasta als voorgerecht, zoals een Italiaan betaamt.

We worden verrast door een amuse. Een krokant gebakken stukje toast met ricotta en een geblancheerd tomaatje. Wat hartig lijkt, proeft zoet op de tong. Waanzinnig! Als dit de voorbode is van de rest van de avond, gaat het heel goed.

Vervolgens worden onze voorgerechten gebracht. Ik kan niet anders zeggen: hemels! Alle smaakcombinaties zijn precies goed. De makreel niet te sterk, de geroosterde bietjes een prima tegenhanger en ontwaar ik daar een beetje crème fraîche tussen de sla? Wauw! Een van mijn tafelgenoten slaat de ogen ten hemel van de risotto met paddestoelen. We waren daar al voor gewaarschuwd: “Die is geweldig!” Geen woord te veel. Ik mag een hapje en zak prompt van mijn stoel af. Zo heb ik de risotto nog nooit geproefd! Van de carbonara blijf ik nog even af, dat is mijn hoofdgerecht.

We babbelen de uren weg. In goed gezelschap zijn er gespreksonderwerpen voldoende: ontroerend, grappig, lief, serieus. Ik heb het gevoel dat mijn gerechten snel achter elkaar gebracht worden, maar als ik naar de tijd kijk, kan dat niet. We hebben er van half acht tot tien gezeten. Mijn gezelschap heeft boerderijkip met groenten uit eigen tuin, ik ga voor de campanelli al carbonara.

Ook deze gang is niet mis en ik hoor het aan de kreten aan tafel. Ondertussen prikken we vrolijk in het apart geserveerde bakje groenten. Courgette, pompoen, je maakt het zelf niet snel, maar ik vraag me af waarom niet. Waar is trouwens de opscheplepel? Ach, maakt niet uit. Ontwaar ik daar tuinbonen? “Die zijn voor mij!” roep ik. Jammer dan. Het gezelschap gaat er niet mee akkoord. “Dubbel gedopt zijn ze nog lekkerder” is het oordeel en er worden plannen gemaakt voor een ander restaurant waar een Française de scepter zwaait. Alleen op uitnodiging. Pak de bucket list er maar weer bij!

Het dessert past eigenlijk niet meer, maar dat laat ik niet over mijn kant gaan. Ik heb dit jaren gewild, dan “all the way”. Panna cotta dus.
Vriend JJ kiest voor tiramisu, da’s handig, kan ik een lepeltje meescheppen. Ook dit is geweldig, al probeer ik me niet voor te stellen hoeveel calorieën ik naar binnen werk. Er liggen heerlijke streepjes caramel over de panna cotta en de versgebrande nootjes doen het hem.

Fifteen maakt de hooggespannen verwachtingen meer dan waar. Ik kan niet anders dan aanraden om er te gaan dineren. Er is zeer alerte bediening, waar de meeste restaurants nog wat van kunnen leren. Prijzen ook zeer schappelijk, wij waren 44 euro per persoon kwijt voor drie gangen, twee glazen wijn per persoon en water.

Zijn er dan geen minpuntjes? Jawel… eentje ligt aan Misshoefje zelf. Die had het oog weer groter dan de maag en veranderde de kleine pasta carbonara in een grote. Die ze natuurlijk prompt niet op kreeg.

De andere is de toegang voor minder mobiele personen. Wij waren te gast met iemand die moeite heeft met traplopen. Pas later kwamen we er achter dat er aan de waterkant van het gebouw een rolstoellift was, maar dit staat aan de voorkant niet aangegeven. Een natte, ijzeren trap beklimmen is dan een behoorlijke onderneming. Fifteen, als jullie nog een bordje aan de voorkant plaatsen is het top!

Weet je… sommige dingen moeten gewoon twee keer op de bucket list.
*krabbelt Fifteen weer op de lijst*

Restaurant Fifteen: http://www.fifteen.nl/

Je eigen bucket List maken: http://www.bucketlist.net/

Voorbeelden van bucket lists: http://www.bucketlist.net/lists/all_lists/?sort=count

This entry was posted in Blog, Recensies Nederland. Bookmark the permalink.