Broccoli “Gebakken peren”

Soms gebeurt er iets waar ik zielsgelukkig van word. Bijvoorbeeld als drie mensen de volgende dag het recept gaan maken dat je hebt geblogt. Wauw… waarom? Van mij? Moi? Er kan niet heel veel aan dat gevoel tippen. Mwah, het winnen van de staatsloterij misschien.

Zelf stond ik te popelen om een recept van M. te proberen. Je weet wel, die M. die twee gerechten door elkaar husselde. Ik kan haar nu wel bij naam gaan noemen, maar ja, daar gaat je recht op privacy als mislukte kok. Deze mocht gelukkig wel in het blog. De combinatie van ingrediënten leek me geweldig. Toen ik ze gisteren bij H. opnoemde (overigens degene die de citroentaart wilde omvormen in sinaasappeltaart, nog zo’n mislukking) keek H. vreemd op. “Peer? In een broccolitaart? Wat gek!” Ik zei wijselijk niets over sinaasappel. Ik wil graag langer mee als vriendin van H.

Ja, er zit peer in deze taart. Ik denk dat de kassajuf van de Appie geen worst kon maken van mijn mandje. Dit heb je nodig:

500 gr. broccoli in roosjes 5 min. gekookt
125 gr. uitgebakken spekblokjes
100 gr cashewnoten
2-3 peren in blokjes gesneden
7 plakjes bladerdeeg
3 el paneermeel
150 gr geraspte kaas
75 ml slagroom
4 eieren
Zout, peper, 1 el bouillonpoeder

Een paar dingen ter overweging:
1. Spek uitbakken: hoeft GEEN olie in de pan! Wie dat doet, kookt voor het eerst of weegt momenteel 220 kilo. Nergens voor nodig, spek is vet genoeg.
2. Halleluja, de maker van dit recept heeft het begrepen. Zeven plakjes bladerdeeg, geweldig! Weet je hoe ik altijd loop te pielen om zes plakjes bladerdeeg in een springvorm te boetseren? Een schier onmogelijke opgave. Wat zeg je? Nee. Nee, het is nooit in me opgekomen zelf een extra plakje te gebruiken, maar ik vind het briljant.
3. Als je me helemaal gelukkig wilt hebben, vind je gewoon een lap bladerdeeg uit dat gelijk in een springvorm past. Moet niet moeilijk zijn, toch?
4. Spek is zout, kaas is zout, de cashewnoten ook. Als dat teveel is, koop dan ongezouten cashewnoten. Het zout kun je ook minderen of weglaten.
5. Handig om de broccoli even te laten uitlekken voor je het omkiepert in de taart. Afgieten in een vergiet dus.

Verwarm de oven voor op 200 C.
Beboter een springvorm, bekleed de bodem en de rand met de plakjes bladerdeeg. Prik gaatjes in de bodem en verdeel het paneermeel over de bodem. Vul
de de taart met broccoli, stukjes peer, cashewnoten en uitgebakken spekblokjes.

Klop de eieren samen met de slagroom, peper, zout en bouillonpoeder en verdeel over de taart.
Doe de geraspte kaas als laatste erover heen.

Bak de taart 45 min. in het midden van de oven.

Zelf wat aanpassingen gedaan: iets minder kaas (100 gram) en omdat ik 6 eieren had (medium van de Appie, niet zulke grote dus), heb ik ze er allemaal ingegooid. Oh… en ik heb een wondermiddel dat alle zout en peper doet verbleken (dank, mam!):

Deze kruidenblokjes. Wow. In de macaroni, spaghetti, soep… en dus ook een beetje hierin. Een heel klein beetje (een kwart blokje) is genoeg. Te verkrijgen bij een reformwinkel. Je moet wat moeite doen voor succesnummers en geheimen.

En dit is dan het eindresultaat:

Voor de lol even wat calorietjes geteld. Oei… 880 per persoon, als je de taart in vieren deelt. Maar dan heb je ook wat!

Posted in Recepten - Hoofdgerecht, Tips | Comments Off on Broccoli “Gebakken peren”

Mmmmm… frietjes! (EK-tip?!) Bijdrage van Arno

Nog een vinger aflikkend receptje voor je blog:

PATAAAAAAAAAT !!!!!

Ik ken weinig mensen die niet van patat houden. Natuurlijk met mayonaise. Hoewel bijna iedereen standaard tegenwoordig diepvries patat neemt, is er echt helemaal niets zo lekker als eigen gemaakte en gebakken patat. Ja, toegegeven het is wat werk maar eenmaal geproefd en je bent voor altijd verkocht.

Toegegeven. Dit is niet mijn eigen recept of idee (wat zou je er überhaupt bij of over moeten verzinnen) maar wel top.

Voor 4 personen heb je nodig:

1 kilo bintjes, het liefst van die hele grote bonken. Zelf haal ik altijd “frietaardappels” bij de Sligro
Arachide olie, toereikend voor de inhoud van je frituurpan
Rol keukenpapier en 2 droge theedoeken
Beetje zout

Arachide olie is zeker duurder dan de standaard frituur olies of vetten, maar veel en veel lekkerder. Het allerbeste is Ossenwit, maar dat schijnt niet zo goed voor je te zijn hahaha.

Schil de aardappels en spoel ze heel goed af onder stromend water. Droog ze goed met een theedoek.

Snij de aardappels nu in repen van ongeveer 1 bij 1 cm. Was ze nog een keer en droog ze wederom goed af. Je kunt echt niet genoeg afdrogen. Gebruik desnoods een extra theedoek.

Verhit de olie op 130 graden en bak een deel van de frieten (niet allemaal tegelijk) in ongeveer 8 minuten gaar. Let op !!! Ze mogen niet bruin worden of kleuren. Zijn je frieten iets dunner dan 1 bij 1, dan kan het zijn dat 8 min te lang is. Blijf er dus bij en houdt het goed in de gaten.

Na de eerste voorbakronde giet je frieten over in een kom bedekt met keukenpapier. Vervolgens leg ik ze dan “los” van elkaar op een theedoek. Zo kleven ze niet aan elkaar.

Als je alle frieten hebt voorgebakken, schroef je de temperatuur van de olie op naar 180 graden.

Vervolgens bak je de frieten in ongeveer 3 tot 4 minuten krokant en goud bruin. Ook hier de tip het visueel in de gaten te houden. Mijn ervaring is dat de dikte en de “kwaliteit” van de gebruikte aardappel verschilt en daardoor ook de baktijd. En je wilt toch niet dat je frieten na al dat werk verbranden?

Schep de frieten weer in een schaal bedekt met keukenpapier. Even laten uitlekken. Zout er over en SMULLEN MAAR.

Het resultaat is heerlijke krokante frieten van buiten en van binnen zacht en romig. Zo vindt je ze bijna nergens.

Groet,

Arno

———————————————————————————–
Daar heb ik maar een heel klein beetje aan toe te voegen. Als je in het buitenland bent, loop in een supermarkt eens langs een kruidenrek. Zul je zien, daar kom je potjes tegen die we thuis niet hebben, vooral die gemengde kruiden voor bijvoorbeeld vlees. Lekker aanschaffen en thuis eens over de frietjes gooien in plaats van zout (of alleen zout). Moet je opletten!

Posted in Recepten - Hoofdgerecht, Tips | Comments Off on Mmmmm… frietjes! (EK-tip?!) Bijdrage van Arno

Wat je met citroen kunt doen

Het voelt een beetje gek. Alsof je je best bewaarde geheim weggeeft. Je mooiste succesnummer. Zo’n ding waarvan iedereen zegt: Jeeeeee, mag ik daar het recept van? Dan zeg je “Ja natuurlijk”, maar het eigenlijke opsturen probeer je zo lang mogelijk uit te stellen. Misschien vergeten ze het wel, he?

Ik heb mooie momenten met dit recept meegemaakt. Zoals een vriendin die belde: “Ik heb er in plaats van citroen, sinaasappelsap in gedaan. Maar het WERKT helemaal niet!” Die dame was niet dom. Dus ik: “Uh… neu… dat klopt, de citroensap bindt. Dus dat kan niet anders dan zo. What were you thinking?” “Ik wou sinaasappeltaart maken”, zei ze beteuterd.

En een ander die mailde: “Wat? Heb je hem nu met Bastognekoeken gedaan? Wauw. Mag ik je bodemtester zijn?” Ja hoor. En het gaat ook met lange vingers, of chocoladebiscuit. U bodemtest maar raak.

Drie avonden op rij kreeg ik nu recepten toegemaild. Chocoladefudge met cranberries, een echte Franse citroentaart en een heerlijke broccolitaart met peer. Ik heb het gevoel dat ik wat terug moet doen. Maar het voelt tegelijk als een verraad, alsof je je eigen kind weggeeft. Ik snap Coca Cola wel, dat ze hun recept zo goed bewaren. Zucht. Hier vrienden, hier is de gunst terug.

Oh ja. Het kost je een half uur tot drie kwartier en als je klaar bent, kun je er van alles mee. Naturel eten, of met chocoladehagel besprenkelen. Of aardbeien er op gooien. Misschien wel sinaasappelpartjes er op. Wel direct serveren dan.

Vaarwel, lief succesrecept. Je mag de wijde wereld in.

*biggelende traan*

1. Maal 250 gram biscuit in een foodprocessor zeer fijn en doe dit in een ruime kom. Ik neem meestal de country coockies van de Appie, zodat het niet te zoet wordt. Maar zoals gezegd, je kunt variëren met de bodem, doe je eigen bodemonderzoek!
2. Smelt 200 gram boter in een klein pannetje. De boter mag absoluut niet bruisen of bruin worden. Neem de pan van het vuur zodra de boter is gesmolten.
3. Giet de gesmolten boter bij de gemalen biscuit. Meng eerst met een houten lepel, later met de hand. Meteen met de hand kan ook. Vies word je toch.
4. Doe het biscuit/botermengsel in een 28 cm bakvorm en druk stevig aan met de hand.
5. Doe in een beslagkom een blikje gezoete gecondenseerde melk en 300 gram koude creme fraiche. (hier wordt het leuk… morswaarschuwing voor de gecondenseerde melk)
6. Rasp de schil van 1,5 citroen, alleen het gele gedeelte van de schil, het witte is te bitter. Doe bij de room.
7. Klop met de mixer door elkaar.
8. Pers 2 citroenen uit, doe het sap bij de room en klop door tot de room de consistentie van mayonaise heeft.
9. Goed doorkloppen en de vulling in de vorm gieten.
10. Zet minimaal 1 uur in de koelkast.

(11. Alle gebruikte keukengerei aflikken.)

Posted in Recepten - Dessert | 1 Comment

Help…!

Laten we het zo zeggen… ze wil anoniem blijven. Voor deze keer he? Ik heb geprobeerd haar over te halen, maar ze blijft er bij.
“Nee, nee, echt niet, ik wil het niet opschrijven.”
“Maar het overkomt iedereen!”
“Nee, echt niet!”
“Maar ik heb het al aan mensen verteld, en ze vonden het erg leuk!”
“NEE!”

Uh-huh. Misshoefje en braaf zijn, nou, ik dacht het niet. Ik vertel het gewoon. Het ging namelijk zo:

Een tweet. Zomaar op een avond.
Jemig, tijdens het kokkerellen besef ik ineens dat ik 2 recepten door elkaar haal…ben benieuwd wat dit gaat worden. Kan niet meer terug.

We springen er gelijk op in. Wat is het dan? Hoe gaat ze het redden? Maar nee, ze geeft niets prijs. Wel over het resultaat.

En vinden jullie het eten lekker? (want ik hoorde maar niks, ze aten gewoon) zegt mijn man: als je dit 1x per jaar maakt is prima!
Ja daar zat ik dan, Kids ook gelijk aanhaken, ‘ja mam ik vind t ook niet lekker…’ nou jullie eten mooi je bord HELEMAAL leeg!
Ik heb uiteindelijk alles in een ovenschaal gedaan en flink wat kaas erover heen :-))

Wat heerlijk. Ik bedoel, natuurlijk niet in de letterlijke zin des woords. Maar het overkomt iedereen. Het is verschrikkelijk als een recept fout gaat, al kook je voor je eigen “achterban”, zogezegd. Ik heb zelf altijd de neiging om een recept uit te proberen als de gasten er al zijn. Hoe vaak ik me heb voorgenomen dat NOOIT meer te doen… maar telkens laat ik het weer gebeuren. Pasta met kaas, te flauw. Mozarellataart, het vet stond er 5 milimeter dik op. Biefstuk met preipuree (van Jamie!). Heb me precies aan het recept gehouden, maar het was echt geen combinatie. Hoe aardig je gasten dan ook blijven, het is natuurlijk wel een teleurstelling. En dan heb ik het nog niet eens over het deksel van de macaroni laten glijden bij het afgieten. Gatver, wat nu! Alles in de gootsteen! Afspoelen met heet water en… eh… serveren? Ja hoor, de gasten vonden het goed.

Dus M…? Wil je alsjeblieft vertellen…?
Niet voor jouw blog geschikt dus NEE. Ik moest er zelf om lachen tijdens het bereiden ervan.

Een tweet. Zomaar op een andere avond. Zelfde persoon.
Man belt en vraagt ‘wat eten we vanavond?’ Broccolitaart! ‘oh met bloemkool of courgette?’ zegt hij. Lol!

Dus wij:
“En een heeeeleboel kaas zeker!”

Ze moet lachen. En beloofd dit recept toch echt wel te delen.

Ooit vond ik op een markt bij een dorpsfeest een klein tweedehands boekje. HELP… stond er met grote letters voorop. Als ondertitel: “Hoe u mislukkingen in de keuken kunt verhelpen en voorkomen”. Voor een euro was het van mij. Over lege provisiekasten, geschifte mayonaise, vis die van de graat valt, verbrande biefstuk, te kleffe rijst en pudding die niet uit de vorm wil. Is me ook al eens gebeurd, maar toen had ik dit boekje nog niet. De oplossing…? Ha. Die houd ik lekker voor mezelf. Want als mijn gerecht mislukt, ga ik je dat natuurlijk ook niet vertellen, evenmin als M. Dan schotel ik je gewoon iets uit dit boekje voor. Of een ovengerecht met heeeeeel veel kaas…

“Help… Hoe u mislukkingen in de keuken kunt verhelpen en voorkomen”
Tekst: Hans Belterman
Uitgeverij Kluwerpers BV te Utrecht
Geen ISBN nummer (jammer he), maar op boekwinkeltjes.nl kom je een heel eind!

Posted in Blog, Kookboeken en - tijdschriten, Tips | Comments Off on Help…!

Het One Table Restaurant

Er was eens iemand die bijzonder goed onderhandelen kon. Die werkelijk alles voor elkaar kreeg. Niet dat hem dat altijd in dank afgenomen werd. Er waren winkeleigenaren die hem knarsetandend zagen komen. En hem bibberend van de kou zagen vertrekken, want ze waren volledig uitgekleed. Hij onderhandelde een nieuwe keuken toen zijn oude niet goed geplaatst werd. Oh, en natuurlijk een weekendje weg erbij tijdens het opnieuw zetten van de keuken. Hij onderhandelde over het parket. De spachtelputz. Zijn huwelijksdag. Een gratis gerecht in restaurants bij het te laat brengen van zijn eten. Hij onderhandelde over alles. En als hij zelf uit-onderhandeld was, dan onderhandelde hij voor anderen.

Het wilde zelfs zo, dat de onderhandelaar overal aangezien werd als de baas. Liep hij in de Albert Heijn, dan vroegen de vakkenvulsters hem om een vrije dag. “Ik vind het goed hoor”, zei de onderhandelaar dan. Hij zei er uiteraard niet bij dat hij er niet over ging. En was hij in de Ikea, vroegen mensen: “Meneer, meneer? Weet u waar de uitgang is?”
“Jazeker”, zei de onderhandelaar. “Ziet u die groene bordjes met dat UIT-teken? U gelooft het niet, maar daar is de uitgang. U moet die bordjes volgen.”
De mensen gingen dan blij en gelukkig naar de uitgang van de Ikea.
De onderhandelaar had autoriteit. En ook wel een beetje humor.

Op een goede dag had zijn buurman een tafel nodig. “Nog een speciaal soort tafel?” wilde de onderhandelaar weten. “Een eettafel”, zei de buurman. “Heb je wat op het oog?” Dat had de buurman. Gek genoeg was dat geen tafel bij een meubelboulevard of bij de Ikea. Dat zou je verwachten. Maar nee. De buurman wilde een tafel bij de Makro. Zo geschiedde. De buurman en de onderhandelaar togen naar de Makro. Met maar een doel voor ogen: zo goedkoop mogelijk een tafel kopen.

De tafel werd omringd door vier verschillende stoelen. Dat was erg creatief van de Makro. “Die tafel?” bastte de onderhandelaar. “Die wil ik. Maar ja, ik heb al veel geld geïnvesteerd in de inboedel, ziet u. Er kan niet heel veel meer bij. Dus als u de tafel nou eens goedkoper doet? En ik wil graag vier van die stoelen.”
“Maar er is er maar een van deze”, sputterde de medewerker. “Die moet ik bestellen.”
“Doet u dat maar”, zei de onderhandelaar. “Dan komen we volgende week terug.”

De week erop stonden de onderhandelaar en de buurman weer bij de Makro. “Waar zijn onze stoelen?” “Nou, het zit zo”, zei de medewerker wat timide. “Het was eigenlijk als set bedoeld. We willen de tafel alleen verkopen met vier verschillende stoelen.”
“Ben je belazerd?” foeterde de onderhandelaar. “Ik heb een restaurant! Deze tafel past precies bij de rest van het meubilair. Dan ga ik er toch geen vier verschillende stoelen omheen zetten? Haal die stoelen maar weet-ik-waar-vandaan!” De Makro-verkoper liet zich niet meteen in een hoek praten. Daar is de Makro ook wat te groot voor. “De stoelen moeten uit Duivendrecht komen. Dat duurt nog een week.”
“Als u de stoelen ergens anders vandaan moet halen en dat duurt ook nog even, wil ik ze zeker goedkoper. Ik moet toch open! U regelt maar wat. Ik zou zeggen: een stoel gratis. En anders wil ik uw baas spreken. “

De verkoper gaf zuchtend toe. Vooruit dan maar. En hij verkocht de tafel met fikse korting. Een stoel was gratis.

“Restaurant?” vroeg de buurman verbijsterd aan de onderhandelaar toen ze weer buiten stonden.

“Ja, restaurant”, lachte de onderhandelaar. “Met maar een tafel. Weet je wat? We noemen het een ‘One Table Restaurant’.”
Zo werd het eerste filiaal van het One Table Restaurant geboren. In Nijmegen. Een tweede filiaal kwam er al gauw achteraan, geheel toevallig in Den Haag. Het had ook Terneuzen kunnen zijn. Of Lutjegast. Het One Table restaurantconcept is een groot succes. Er zijn eigenlijk 7,4 miljoen One Table Restaurants, alleen in Nederland al. De onderhandelaar is de franchiseformule nog aan het uitwerken.

De onderhandelaar en de buurman leefden nog lang en vrij gelukkig. Ze kwamen nog wel eens in de Makro. “Hee, dag meneer de Onderhandelaar”, zei de verkoper dan. Die werkte er nog steeds. “Hoe gaat het met het restaurant?” “Uitstekend”, antwoordde de onderhandelaar. “We hebben momenteel een bijzonder goede kerrie-schotel als specialiteit.” En dan wijst hij op de buurman, want dat is de kok. De vakkenvullers worden wijselijk bij de onderhandelaar weggehouden. Voor als ze vrije dagen gaan vragen. Of willen weten waar de uitgang is.

Disclaimer:
De personages en gebeurtenissen zijn fictief. Enige gelijkenis met levende of overleden personen en situaties in verleden of heden berusten puur en geheel op toevalligheid.
*kuch*
———————————————————————————————————————————————————

Het One Table Restaurant Den Haag zoekt testpersonen voor tapas. U kunt zich met maximaal 3 personen via onderstaande “leave a comment-knop” melden bij de kok van het filiaal te Den Haag.

Voorwaarden:

– een hele dag beschikbaar zijn, liefst ook de avond
– op zaterdag 11 of zaterdag 18 augustus (meeste stemmen gelden)
– gek zijn op zon is een pre (de tapas worden op het strand getest)
– wegens op handen zijnde verhuizing is het Two Bedroom Hotel zeer waarschijnlijk gesloten
– er bestaat de mogelijkheid om het vuurwerkfestival op Scheveningen te bekijken na afloop, kosten (drankjes, eten) zijn voor eigen rekening.

Posted in Blog | Comments Off on Het One Table Restaurant

Weekendje Limburg – dag 3: Chateau St. Gerlach

Als afsluiting van dit drieluik Limburg geef ik jullie graag nog een geheime tip. In het kleine dorpje Houthem ligt het prachtige Chateau St. Gerlach, een voormalig klooster dat omgebouwd werd tot kasteel in de 19e eeuw. Het kasteel huisvest momenteel een vijf sterrenhotel, een brasserie en een aantal suites voor prive-bewoning. Zelfs Andre Rieu heeft hier een appartement gehad! Pssst… Hij moest dit verkopen omdat hij er kennelijk iets te vaak met zijn maîtresse kwam… en dat heb ik uit zeer betrouwbare bron, namelijk van degene die mij inwijdde in dit prachtige landgoed.

St. Gerlach is genoemd naar Gerlachus, een kluizenaar die zich hier vestigde om te bidden. Toen hij overleed, werd hij op deze plek begraven. Na zijn heiligverklaring werden kerk en klooster gesticht. Dit prachtige gebouw ligt in midden in het natuurgebied Ingendael. Je kunt hier geweldig wandelen en zeker met mooi weer kun je heerlijk lunchen op het door het kasteel omzoomde terras. Een bezoek plannen is een absolute must. Degene die je meeneemt, is geheid onder de indruk!

Je gaat alsvolgt te werk.

Je parkeert je auto en loopt naar de receptie van het hotel (het rode gebouw). Je vraagt of ze voor de lunch willen reserveren en informeert naar de wandelroute. Je krijgt dan een kopietje met een prachtige, helder beschreven wandelroute door landgoed Ingendael. Dit kost je niets.

De wandeling duurt twee uur en loopt langs de Geul…

…via andere bijzondere bezienswaardigheden (dit is het prachtige Hotel Kasteel Geulzicht)…

…mooie bospaadjes door de oerbossen van Limburg…

…en pittoreske weilanden met grazende runderen.

Daarna strijk je neer op het terrasje van de brasserie. Ook binnen is het overigens de moeite waard, maar bij mooi weer zou ik je dat niet aanraden. De lunchkaart is eenvoudig en behelst maar een pagina. Het eten is verrassend betaalbaar voor een hotel dat zich kan bogen op hoog bezoek: President Bush logeerde hier in 2005 tijdens de herdenking van Margraten. Voel je even kasteeldame onder de bezoekers, filmster onder de rijken, als je je ogen dicht doet zou je zo aan een fontein in St. Tropez kunnen zitten. Gelukkig zijn de gasten doorgaans casual gekleed, dus je hoeft je geen zorgen te maken dat je uit de toon valt. Spijkerbroek en crocks zijn geen probleem (zelf gezien!) maar ik denk wel dat je je beter op je plek voelt in linnen broek en polo. Gewoon, omdat je dan lekker past.

Hoera, de brasserie bestaat 15 jaar en dus was er een “Plate du Jour” voor 15 euro. Limburgs Varkenshaasje met spek omwikkeld, geserveerd met krieltjes. “Doen!” riep ik meteen enthousiast. Mijn tafelpartner ging voor omelet met truffel. “Weet je het zeker?” vroeg ik voorzichtig. Mijn tafelpartner weegt namelijk 44 kilo en eet doorgaans weinig anders dan groenvoer op een verantwoorde Sonja Bakkermanier. Ineens aan de gebakken ei-variant leek mij wat veel van het goede, ik zag haar al misselijk en propvol haar dag vervolgen. Maar nee, omelet moest het zijn.

Het was even wachten (drie kwartier is best lang, helemaal als je niet in de schaduw zit) maar er is genoeg te zien aan mensen om je heen. Ik kreeg een bordje met een rose varkenshaasje, de omelet werd romantisch opgediend in gietijzeren pan met twee mooie snedes bruinbrood. Grote verrassing: daarnaast werd een bordje neergezet met een truffel en een schaaf.

Ik viel bijna van mijn stoel. Dit kon niet waar zijn. Maar jawel hoor: de truffel werd keurig door de bediening over de ommelet geschaafd, tot ongeveer de helft. Hoe is het mogelijk! Een halve truffel zomaar over je lunch! Wat een feest…

Wij lieten het ons uitstekend smaken. De varkenshaas was prima gebakken, overal rose, omwikkeld met krokant spek. Groentes van het seizoen, boontjes met asperges (bravo). De omelet was ook verrukkelijk, luchtig bereid.

Wederom attente bediening, net zoals we elke dag ervaren in het mooie Limburg.

Loop na afloop nog even het gebouw tegenover de brasserie binnen, direct rechts is de ingang van het prachtige kerkje. Werp even een blik naar binnen ter afsluiting. Desgewenst kun je nog een informatiefilm bekijken over het chateau en de kerk, maar daar mag je ook beleefd voor bedanken.
Het kerkje dat bij het Chateau hoort, is voorzien van prachtige muurschilderingen, absoluut de moeite waard.

Je rijdt een ervaring rijker terug naar je accommodatie! Of wacht… je kunt er ook logeren… nog beter!

Chateau St Gerlach: www.chateauhotels.nl
Prijzen van de lunch variëren momenteel van EUR 6 tot EUR 17.50

Posted in Blog, Recensies Nederland, Tips | Comments Off on Weekendje Limburg – dag 3: Chateau St. Gerlach

Weekendje Limburg, dag 2: Natuur en terras

Als het goed is, ben je op zijn minst een weekend in Limburg, dus op naar dag 2!

Gisteren was het cultuur, vandaag natuur. Helaas zijn er in Limburg bijzonder weinig gemarkeerde routes uitgezet. Daarmee bedoel ik dus letterlijk: “zoek het volgende rode paaltje!”

Er zijn veel wandelroutes te downloaden, maar die zijn meestal in de trant van: “Steek het slootje over en neem het derde pad links door het houten klaphek.” Ik ga daar doorgaans grandioos de mist in, vooral omdat ik graag ouwehoer tijdens een wandeling. Daarnaast is het houten klaphek dan geheid vervangen door een ijzeren en kan ik me een kwartier staan bedenken of dit nou wel goed is of niet. Paaltjes dus graag, en die zijn alleen te vinden bij Vaals rondom het drielandenpunt. Daar zijn wel enkele schitterende routes uitgelegd. Neem bijvoorbeeld Vijlen, daar kun je een vijftal wandelingen volgen door het oude Limburgse landschap. Je parkeert bijvoorbeeld bij de parkeerplaats aan de Epenerbaan en ontwijkt enkele fanatieke amateurwielrenners die doen alsof ze de tour aan het rijden zijn.

Als je nog in leven bent, kies je vervolgens een route uit. Volop genieten van bossen, valleien en mooie uitzichten.

Uitgelopen? Ho, even wachten… niet meteen vallen voor de eerste de beste uitspanning, maar programmeer “Teuven Dorp 60, Teuven, Belgie” in je navigatiesysteem. Je arriveert dan vanzelf bij het door mij veelbejubelde “Moeder de Gans”. Ja, het is me gelukt er naar toe te gaan (zie blog Moeder de Gans – beste restaurant van de Benelux)!
Vreugdedansje!

Inmiddels heb ik gezien dat het restaurant volop aangegeven staat met felgele borden. Hoera, de wereld heeft het ontdekt! Het was ook aangenaam druk, dat deed me goed. Gelukkig heeft het etablissement niets aan kracht ingeboet.

Romantische tafeltjes in de zon, rondscharrelende kippetjes, dezelfde menukaart, dezelfde kwaliteit. Lunchtijd!! Mijn moeder bestelde een salade met ham en meloen en ik ging voor de salade Val Dieu.

Maar liefst twee licht gesmolten kaasjes kreeg ik, met een heerlijke salade en een mandje stevig bruinbrood en stokbrood. “Heb ik iets teveel gezegd?” Vroeg ik mijn moeder halverwege. “Nee”, zei ze overtuigd, “Nee, geen woord.”

Veel mensen lunchten, een aantal gingen voor koffie met zelfgemaakte appeltaart. We werden aangesproken door een Limburgs stel. “Wij ontvluchtten de pinkpopdrukte, we komen uit Landgraaf”, vertelden ze. Ze gingen hier regelmatig eten en vroegen of ze mochten aanschuiven bij gebrek aan ruimte. Natuurlijk… we zaten aan een grote tafel van acht, plaats genoeg!

Na een perfecte lunch reden we door naar Valkenburg (ik zielsgelukkig over de geslaagde missie, dat mag duidelijk zijn). Terug naar het stadse leven, maar je kunt bijvoorbeeld ook nog even naar het drielandenpunt. Kun je zeggen dat je dit weekend op alle fronten “over de grens” bent geweest.

Vanaf het station van Valkenburg bestaat een drie kilometer lange wandeltocht door het stadje met alle hoogtepunten. Langs mooie oude huizen,
de romantische Geul en een sluisje via de kasteelruine, de Fluweelen Grot en het oude centrum terug naar het station. Eet een stuk vlaai op een
terras, bezoek de mergelgrot, sjouw eens een winkeltje binnen – wie weet kom je terug met een betaalbare tas!

Als je er zou willen dineren, geldt hetzelfde als in Maastricht: terrasjes en restaurants genoeg. Ik was wel bijzonder te spreken over www.meatatvalkenburg.nl, een soort steakrestaurant. Mooi terras in het centrum, bijzonder goed aangekleed restaurant binnen. Zo eentje met leuke houten tafels, zo te zien recentelijk gedecoreerd. Daarom doet het meer aan als een recent item in de Landelijke VT wonen als een texaans vreethuis. Naast mij werd een geweldige schaal tapas bezorgd, vol met lekkere gekruide kip, garnalen, stokbrood, mosselen, gehaktrolletjes, tortillachips en nog veel meer geurige gerechtjes in aardewerkpotjes. Oei. Ziet er goed uit. Maar ik moet echt een beetje aan de lijn denken.
En over vier weken ben ik hier weer, dit keer met een arrangement in het Valkenburgse Atlanta hotel, inclusief… eten!

Dus tengeltjes af. In het appartementje braaf een soepje eten en genieten van het avondzonnetje met een goed boek!

Gemarkeerde wandelroutes zijn te vinden op http://www.staatsbosbeheer.nl/activiteiten/zuid-limburg/wandelroutes%20zuid-limburg%201-5%20km.aspx
Moeder de Gans: www.moederdegans.be
Meatatvalkenburg: www.meatatvalkenburg.nl

Posted in Blog, Recensies Buitenland, Tips | 1 Comment

Weekendje Limburg, dag 1: Maastricht

Alle steden zijn tegenwoordig behoorlijke eenheidsworst. Overal vind je dezelfde winkels: van de WE, Vanilia, Manfield schoenen, de Bijenkorf, de Hema, de V&D via het Kruidvat tot de Appie. Of je nou in Utrecht bent of in Den Haag, het maakt niets uit. Dat is jammer. Waar zijn die leuke boetiekjes gebleven? Dat ene leuke boekwinkeltje?

Gelukkig zijn er uitzonderingen. Maastricht is natuurlijk een heerlijke stad om rond te dolen, niet alleen vanwege zijn prachtige Vrijthof waar je zo gezellig op een terrasje kunt zitten. Maar ook om die lieve Limburgers, de lekkere vlaai, de bijzondere gebouwen. Ik heb het nog uit het hoofd moeten leren vroeger: “Sint Servaaskerk, Sint Servaasbrug, OLV kerk, Stokstraatkwartier, Kazematten.” Je word stil van de prachtige kerken, de zichtbare oude stad met stoere huizen en middeleeuwse omwalling, van de heerlijke Maas.

Alleen maar superlatieven? Nee. Ik verwijt deze mooie stad een ding: ze hebben musketier D’ Artagnan vermoord (jawel, die van Alexandre Dumas) in 1673. Overigens het enige voorval waarvan wij alsnog onze collectieve nederige excuses voor moeten aanbieden aan de Fransen. Publiekelijk.

En ja, ook hier vind je de doorsnee winkels. Maar wel in een geweldige setting. Selexyz heeft een boekwinkel…

…in een kerk! Hoe gaaf! Waar kom je dit tegen? Een must voor de liefhebbers en een collectie boeken waar je jaloers op bent. Pak een Capitoolreisgids van Maastricht (of loop even langs de VVV) doe een stadswandeling, maak een boottochtje over de Maas. Dat laatste stelt overigens niet heel veel voor, maar is wel zalig bij lekker weer. Hup, een uurtje op het water met een drankje voor 7.50 euro (drankjes aan boord voor zeer schappelijke prijzen – twee euro voor een flesje spa rood).

In feite kun je overal eten. Terrasjes en mooie restaurants genoeg. Vanuit het station liepen wij richting het centrum en bij het eerste restaurant was het al raak: “Konijn op Maastrichtse wijze!” Ai, daar was het konijn weer (zie blog #rabbittalk). Jammer dat ik al iets geregeld had…

Via Vakantieveilingen.nl boekte ik een viergangenmenu bij La Bonbonniere voor twee personen. Het kleine terras was al vol, dus we namen binnen plaats voor de wijd geopende ramen. Precies goed. Wel de koele lucht en contact met buiten, niet de brandende zon.

La Bonbonniere is een oud theater, met de insteek van een gezellig eetcafe. Hoge plafonds, veel hout.

We werden verwelkomd met een koude prosecco en een amuse. De laatste behelsde niet meer dan een lik roomkaas met ongeroosterde pijnboompitten. Dat kan ik zelfs creatiever!

Vervolgens kregen we een mandje knapperig brood met een aardige vitello tonato, maar wat doet die te sterke zalmmousse eronder? Jammer, de vitello tonato had het prima op eigen kracht gekund.

De aspergesoep was werkelijk voortreffelijk. Ik verdenk ze bijna van zelfgemaakte variant, lekker stevig, goed gevuld en met stukjes ei erover – zoals het hoort.

De bediening was bijzonder prettig. Ze letten goed op signalen en vroegen netjes of ze de volgende gang mochten serveren. Mijn tafelcompagon en ik besloten nog even te wachten en ondertussen gezellig bij te kletsen.

De volgende gang was goed gebakken varkenslende, net van rose af, met een lekkere mosterddressing. Onder het vlees lag de groente gemengd met champignonnetjes.

Van Johan (mijn koksvriendje) heb ik geleerd dat als iets bremzout is, je netjes zegt: “Het is hoog op smaak”. Subtiel, diplomatiek, maar toch een heldere boodschap. De groenten vielen niet onder die kwalificatie, maar waren toch wat zouter dan ik zelf gewend ben. Kon de kwaliteitstoets desalniettemin doorstaan.

Als toetje kregen we een bolletje ijs met een soort geflambeerd rood fruit. We konden niet helemaal bepalen of er drank inzat. De menukaart bood geen uitkomst. Voor mij iets te zoet, echter wel origineel. Wat zat er toch bovenop? De vingerproef gaf de oplossing.

Blauwe gecarameliseerde suiker! Leuk gedaan.

Al met al heel behoorlijk voor de vakantieveilingenprijs (35 euro geboden voor 2 personen), prima porties, nette bediening, goed verzorgd.
Als je echter nergens aan vast zit, zou ik vooral op de menukaarten van de verschillende restaurantjes kijken en lekker spontaan wat uitkiezen!

Selexyz, Dominicanerkerkstraat 1, Maastricht
Capitool Maastricht & Zuid-Limburg, uitgave 2012, ISBN 978-90-475-1814-3
Rederij Stiphout, loket langs de St. Servaasbrug, rondvaart van 50 minuten over de Maas, EUR 7.50. Ook andere rondvaarten mogelijk van langere duur, zoals een dagtrip naar Luik of een zes-sluizentrip. www.stiphout.nl
Theatercafe La Bonbonniere, www.bonbonniere.nl

Posted in Blog, Recensies Nederland, Tips | Comments Off on Weekendje Limburg, dag 1: Maastricht

Spoetnik

Ik kon er natuurlijk op wachten, naar aanleiding van het vorige blog. “Wat is een spoetnik?”
Jongens… nooit gehad vroeger, met een kinderverjaardag? Da’s net zoiets als een mentos in cola gooien. Erg leuk!
Nou, het is mooi weer, ga lekker buiten zitten, hou een vaatdoek bij de hand (hoeft niet hoor, maar als het mis gaat blijven de muggen aan tafel kleven) en maak je kids gek.

Nodig:
Groot glas
Suiker
Koffiemelk (geen poeder)
Gazeuse (Soort sinas maar dan met heel veel prik. Te koop in de supermarkt)

Bereidingswijze:
Doe 1 theelepel suiker in het glas en doe daar dan ongeveer 3 en een halve theelepel koffiemelk bij. Giet dan de gazeuse erbij.

Let op! Als je alles goed hebt gedaan wordt het schuim. Kijk dus uit dat het niet over het glas heen klotst. Het schuim moet dikke schuim zijn. Zo dik dat je er een snor van krijgt als je het aan je mond zet. Lachen. (Fototoestel bij de hand!)

Zo niet doe er dan de volgende keer iets meer koffiemelk bij. De spoetnik is zoet, dus drink met mate. Het is erg lekker… beetje de voorloper van een milkshake!

Posted in Recepten - Drankjes | Comments Off on Spoetnik

Advocaatje leef je nog?

Lang, lang geleden… toen moeders nog sherry dronken en kinderen spoetnik maakten, was er eens een likeurtje voor oude taarten. Voor oma’s en buurvrouwen met permanent, bloemetjesrokken en verantwoorde schoenen.

Vaak met slagroom genuttigd voor de ultieme zoetekauw.

Advocaat!

Hoe zou het met dat drankje zijn, vroegen vrienden zich ineens af. Ineens kreeg ik onuitstaanbare trek in advocaat. Tjee, wie zou dat nog verkopen? En is het in een gerecht te verwerken?

Op dat moment kreeg ik toevallig een recept onder ogen. Trifle met advocaat! Wat een goed excuus! Laat ik nou net Ramon en Johan op bezoek krijgen dit weekend, twee ultieme lekkerbekken. Waarvan een zelf kok is, dus dan is het altijd best een beetje spannend. Durf ik het aan? Ach, gewoon doen.

Ik kocht de ingredienten. Oh joy, advocaat is gewoon voor een paar euro te koop bij de Appie. Ik was gemoedelijk bezig met het in elkaar zetten van het gerecht. Vooral het aflikken van het keukengerei is natuurlijk een heerlijke bezigheid.

De trifle was bedoeld als sluitstuk van de High Tea, maar dat hebben we niet gered. Pas ‘s nachts na een fenomenale amateurvoorstelling van Joseph kwam de schaal uit de koelkast op tafel.

Hoe zal ik het zeggen… hij is voor vier tot zes personen, maar met zijn drietjes zijn we een heel eind gekomen. Met de complimenten van de kok, wat was ik trots! Ja, hij was goed gelukt, maar het is extra leuk als een kenner dat ook vindt.

Hier issie:

Ingredienten:
500 gram aardbeien
een eetlepel suiker
1 kuipje mascarpone (250 gram)
1/2 theelepel citroensap
150 ml (vers geperst) sinaasappelsap
200 ml advocaat
1/2 roombotercake, in plakken (ik heb een kleine “oma’s cake” van 500 gram van AH gekocht en helemaal gebruikt, fijne stevige cake ook)

Daarnaast nog handmixer en een hoge glazen schaal of kleine accubak, doorzichtig is wel het mooiste!

Houd enkele aardbeien (de mooiste) apart voor de garnering. Verwijder van de andere aardbeien de kroontjes, was ze desgewenst en snijd ze in plakjes. Meng de plakjes aardbei met het citroensap en de suiker.
Klop in een kom met de handmixer de mascarpone met de helft van het sinaasappelsap luchtig. Schep de advocaat erdoor.
Bedek de bodem van de schaal met de helft van de plakken cake en druppel er wat van het resterende sinaasappelsap over. De cake mag wel vochtig worden, maar niet kletsnat. Verdeel de helft van de aardbeien over de cake.
Doe hier een-derde van het advocaatmengsel bovenop. Leg daar weer de resterende cake op, de aardbeienplakjes en dek af met het resterende deel van het advocaat-mascarponemengsel.

Nee, niet je vinger er insteken, afgedekt in de koelkast bewaren!

Neem de schaal 30 minuten voor gebruik uit de koelkast. Garneer de bovenkant met de achtergehouden aardbeien.

Maak ‘m dit weekend overdag, op een rustig moment (kost een half uurtje), zet in de koelkast en trek tevoorschijn na de BBQ. Serveren met een glaasje prosecco. Eeuwige roem gegarandeerd… in ieder geval deze zomer!

Tip:
Advocaat over? Serveer de andere dag een lik op een amuselepel bij de koffie. Koekje, chocolaatje en amuselepel met advocaat en je hebt een heuse “coffee gourmande” zonder al te veel moeite. Maak je weer de blits.

Posted in Blog, Recepten - Dessert, Tips | 4 Comments